Alle lastige kinderen het land uit, pardon?

Kinderen die op één kamer wonen met hun ouders. Onvoldoende geld hebben voor gezonde voeding. Van hot naar her verhuizen.

Kinderen van ontspoorde ouders? Nee! Kinderen van ouders die weggevlucht zijn, om een veilige plaats te zoeken voor hun gezin. In ons land!

Dat kan anders. Dat moet anders!

Zie: Plakken voor pardon.

Dit is mijn huis, ik wil dat je weggaat!

In één van de Winnie de Poeh verhalen probeert Winnie Knorretje wat assertiviteit bij te brengen. Iejoor is op dat moment bij Knorretje in huis en Knorretje wil dat eigenlijk niet. Winnie zegt hem dan voor: "Dit is mijn huis, ik wil dat je weggaat." Winnie zegt dit echter met zoveel overtuiging dat Knorretje zich aangesproken voelt en vertrekt.

Ik moest hieraan denken bij een persbericht van 18 januari j.l.:

Brussel - Een uitgeprocedeerde Iraanse asielzoeker pendelt al enkele weken met het vliegtuig noodgedwongen heen en weer tussen België en Turkije. Luchtvaartmaatschappij Onur Air ziet geen andere oplossing dan de man op en neer te laten vliegen, omdat beide landen weigeren hem toe te laten.

Deze man is op de één of andere manier verwikkeld geraakt in de asielprocedures. Het vreemde is dat dit al enkele weken aan de gang is. Het lijkt alsof sommige mensen zelfs niet een stukje aardoppervlak gegunt wordt. Blijf jij dan maar in de lucht!

De aarde is door God geschapen. De aarde is van God, maar Hij heeft de wereld in beheer gegeven aan de mensen. Kunnen we het dan überhaupt maken om iemand een stuk aarde te weigeren. Kunnen we wel zeggen: Dit is ons land, ik wil dat je weggaat? Waarom heb ik wel recht op een stukje Nederland. En iemand die in bijvoorbeeld Iran geboren is niet?

Natuurlijk is het niet mogelijk dat heel Afrika in Nederland komt wonen (om maar iets te noemen.) Waarschijnlijk is de wereld het beste gebaat bij een redelijk gelijkmatige verdeling van alle bewoners. Maar komt onze weerstand tegen de opvang van asielzoekers ook niet voort uit onze tegenzin om te delen. Eerlijk te delen?

Er zijn waarschijnlijk wel economische vluchtelingen, maar misschien zijn er ook wel economische asielzoekerweigeraars... Dit is mijn land, ik wil dat je weggaat.

Bevriende natie

Er is de laatste dagen heel wat ophef over cartoons. En in sommige gebieden loopt de zaak echt uit de hand. Maar misschien zijn dit slechts incidenten van ongecontroleerde relschoppers?

Of is er meer aan de hand. Kennissen van ons zijn asielzoekers vanuit Iran. De mensen daar zijn het beu. In feite worden ze onder dwang in de pas gehouden. Mensen zijn bang. Iets dat eigenlijk dictatuur zou moeten heten, noemen wij in Nederland gewoon 'bevriende natie'. Tot voor kort stuurden we rustig onze asielzoekers terug naar dit land. Daar lijkt nu gelukkig verandering in te komen. (Een land waarvan de president verkondigd dat Israël van de kaart geveegd moet worden maakt zich natuurlijk verdacht...)

Ook de christenvervolging blijkt weer toe te nemen in Iran. Mensenrechten, zoals vrijheid en gelijkheid, worden met voeten getreden.

Intussen geven de cartoons in de islamitische wereld aanleiding tot een boycot van het westen (ik heb een dergelijke verontwaardiging even gemist toen er in deze zelfde streken cartoons verschenen die de holocaust ontkenden...)
Misschien wordt het eens tijd dat wij zelf gaan nadenken over een boycot. Of vinden wij onze olie te belangrijk en nemen op de koop toe dat dergelijke regimes gesponsord worden.
Ik weet niet of het praktisch haalbaar is. Misschien is aan de pomp wel helemaal niet te onderscheiden waar uw benzine vandaan komt, maar ik vind het een interessante gedachte. (Voor het milieu zou het trouwens ook niet verkeerd zijn...)